Beleid Diepdal – soc woningen- bekend kleur

Toen waren sociale woningen nog normaal.

Op 18 januari 2023 verscheen bij Apache een artikel over het feit dat sociale huisvestingsmaatschappijen een deel van de beschikbare investeringskredieten niet (kunnen) opnemen.

Met een deel van het overgebleven geld (half miljard euro) zou Vlaams minister van Wonen Matthias Diependaele (N-VA) een volledig nieuw gesubsidieerd huursysteem op poten zetten. ‘Een groot cadeau aan privé projectontwikkelaars’, volgens de Vereniging van Vlaamse Huisvestingsmaatschappijen en Huurpunt. Bovendien mikt de Vlaamse Regering hiermee niet op de woonnood bij ‘sociale’ huurders.

Misschien mogen we in de nabije toekomst nog een artikel verwachten dat duiding geeft over het feit waarom huisvestingsmaatschappijen niet in staat zijn om de voorziene budgetten te besteden. Te weten dat er meer dan 15.000 soc woningen leeg staan (die renovatie nodig hebben) en er 190.000 woningen te kort zijn. Teduur heeft dit reeds meermaals aangeklaagd. De minister zal in zijn legislatuur niks doen om dat probleem aan te pakken. Dat is nu toch volkomen duidelijk. Hij wil eerder zijn eigen achterban plezieren. Hij kan dit vrij ongestoord doen mede door het succes van een doorgedreven stigmatisering van sociale huurders.

Enkele markante vaststellingen: deze woningen worden met tijdelijke subsidies verhuurd. M.a.w. deze woningen zijn niet huurvast voor mensen met een laag inkomen.

De huurprijs wordt begrensd tot 1000 euro in centrumsteden. Vergelijkingen maken met de sociale huurprijzen is zinloos, de grens is veel te hoog. De kwestige regel om maximum 1/3 van je wedde aan huur te besteden wordt opzij geschoven.

De projectontwikkelaar krijgt 40% subsidie en de huurder betaald 75% tegenover de marktwaarde.

Daarenboven wordt de verhuurder-projectontwikkelaar nog van alle zorgen ontdaan, want de woonmaatschappijen moet daarvoor instaan. Kan het nog meer a la tête du cliënt? Jawel want dezelfde projectontwikkelaar wil minder bemoeienis mbt de technische of conceptuele richtlijnen waaraan de woonmaatschappijen wel moeten aan voldoen. Anders gezegd, er zullen nog meer konijnenhokken gebouwd worden. Als toemaatje de inkomensgrens voor een gezin met één kind ligt op 66.000 euro. De beschikbaarheid voor sociale huur is beperkt tot 27 jaar! Duidelijk genoeg?

Lezers die geïnformeerd zijn weten dat er nog een 1.000.000.000 euro in de lade ligt die gereserveerd is om sociale woningen te bouwen. Dit zal terug ingeschrevenen worden naar de algemene begroting, met als resultaat een opsmuk van 1 miljard. Dienstig om met een opgeklopte borst naar de onderhandelingen te gaan bij de regeringsvorming na 2024. Dat de sociaal zwakkeren in de touwen liggen, maakt Diepal geen moer uit.

Dat dit een pure schande is hoeft geen betoog.

Samengevat:

– De projectontwikkelaars krijgen een subsidie terwijl de sociale huisvestingsmaatschappijen leningen krijgen. Private ontwikkelaars mogen dus het gekregen geld van de gemeenschap behouden, terwijl de sociale huisvestingsmaatschappijen het geld moeten terugbetalen aan de Vlaamse overheid.

– De projectontwikkelaars krijgen 9 jaar of 27 jaar lang een subsidie maar erna zijn ze volledig vrij om die woning duur te verhuren of door te verkopen. Het geld van de gemeenschap verdwijnt dan definitief in de zakken van de private sector en de gemeenschap krijgt er dan niets meer voor terug.

– Particulieren die een woning verhuren via een sociaal verhuurkantoor krijgen geen enkele subsidie terwijl ze net exact dezelfde dienst leveren als de projectontwikkelaars die de Vlaamse regering nu zal bevoordelen.

– De huurprijs voor de woningen die de Vlaamse overheid zal subsidiëren zal veel hoger liggen dan de huurprijs van een sociale woning. De beslissing van de Vlaamse regering betekent dat er overheidsgeld verdwijnt voor sociaal wonen en gebruikt zal worden voor de middenklasse. En dat terwijl de doelgroep voor sociaal wonen de grootste problemen heeft met een geschikte woning te kunnen vinden en betalen.

Met TE DUUR vinden we dit perverse beleid van de Vlaamse regering een pure schande. Wanneer we heel binnenkort de 15.000 handtekeningen halen, zullen we in het Vlaams parlement deze zaken zeker aankaarten.

.

https://www.apache.be/2023/01/18/geld-voor-sociaal-wonen-private-sector-doorgesluisd-naar-bredere-doelgroep

https://jdetro.stackstorage.com/s/Cyyqs7thIbroMb5T

Knack: minister van dakloosheid

Diepdal is een foefelaar.

Het woonbeleid van Diependaele wordt al evenzeer gekleurd door zijn ideologie. Hij maakt er een gewoonte van om de bewoners van sociale huurwoningen almaar strengere regels en controles op te leggen. Verplicht inschrijven bij de VDAB, beter Nederlands kennen en erop toezien dat huurders geen kamer op overschot hebben: Diependaele pakt graag met zulke regeltjes uit in kranteninterviews. Om uit te pluizen of sociale huurders buitenlandse eigendommen hebben, neemt Vlaanderen nu zelfs privédetectives in de arm. (nvdr budget van 5 miljoen euro op jaarbasis voorzien!)

‘Diependaele creëert het beeld van de sociale huurder als foefelaar’, zegt socioloog en woonexpert Pascal De Decker (KU Leuven/UGent). ‘Op het totaal van sociale huurders gaat het aandeel fraudeurs altijd over cijfers ver achter de komma. Het belangrijkste gevolg van Diependaeles beleid is dat mensen heviger zullen protesteren als er sociale woningen in hun buurt komen, of dat gemeenten het nog minder zullen aandurven om te beginnen bouwen.’

Die strengheid tegenover sociale huurders contrasteert fel met de resultaten die de minister zelf kan voorleggen. Het aantal gezinnen dat op de wachtlijst staat en – toch een belangrijk woord – recht heeft op een sociale woning neemt alleen maar toe. Ondertussen zijn het er meer dan 180.000. Toch blijft het aantal nieuwe woningen beperkt. In 2021 kwamen er netto iets meer dan 600 bij, en de kans is aanzienlijk dat het er in 2022 minder zijn. De sociale woonsector was het voorbije anderhalf jaar druk met een fusieoperatie die door Diependaele werd geïnitieerd en waarvan waarnemers zich afvragen of ze wel zo noodzakelijk was. Daardoor werd de sector gedeeltelijk verlamd. ‘Ik dacht in het begin van deze regeerperiode dat Diependaele een amateur was’, zegt Veys over het traject van de minister. ‘Ik vergiste me: hij is een saboteur, die gewoon geen sociale woningen wil bijbouwen.’

Zo streng Diependaele is voor huurders, zo coulant is hij voor gemeenten die zich niet houden aan het zogenoemde ‘bindend sociaal objectief’. Dat bepaalt het aantal sociale woningen dat ze tegen 2025 gebouwd moeten hebben. Ze krijgen geen sanctie opgelegd van de minister als ze die streefcijfers niet halen. Het gevolg is dat Vlaanderen de budgetten voor sociale woningen niet eens opgemaakt krijgt, en ze vervolgens kan uitlenen aan privéontwikkelaars die daarmee een veel bredere groep helpen dan enkel de sociale huurders op de wachtlijst.

Diependaele zal de wooncrisis in Vlaanderen hoegenaamd niet oplossen, maar dat ligt niet aan hem alleen, stelt De Decker. ‘Vlaanderen wil gewoon geen sociale woningen. Andere politici deden het in het verleden niet veel beter. Ooit is het aantal sociale woningen op vijf à zes procent van het totale aantal private woningen geraakt. Dat is sindsdien niet meer veranderd, en Vlaanderen doet het daarmee heel slecht in vergelijking met andere Noord- en West-Europese landen. Zowel in Antwerpen als in Gent – twee steden met politiek heel andere samenstellingen – wonen vandaag véél minder mensen in een sociale woning dan tien jaar geleden.’

Een thema als sociale woningen – of dakloosheid – is niet iets waar een N-VA’er snel op zal worden afgerekend door zijn achterban. (nvdr Integendeel)